ΠΡΑΤΣΙΚΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Ιωάννης Πράτσικας

Πρώτος μεταξύ πρώτων. Περίπου, πριν 215 χρόνια ο Ιωάννης Πράτσικας επικεφαλής του λαού του χωριού του αγωνίστηκε ηρωικά και δεν υπέκυψε στις απειλές για την τσιφλικοποίηση της Δρόβιανης. Την αποφασιστικότητα και τους αγώνες του τις πλήρωσε με τη ζωή του. Θανατώθηκε ύστερα από φρικτά βασανιστήρια στα μπουντρούμια του Αλή Πασά στα Ιωάννινα. Η Δρόβιανη, όμως, έμεινε ελεύθερη. Η Δρόβιανη έμεινε ένα κάστρο άπαρτο ανάμεσα στα βουνά. Η ιστορία και η λαϊκή Μούσα  διαιώνισε τον Ι. Πράτσικα με τους παρακάτω στίχους, γνωστούς σε όλο το Ηπειρωτικό χώρο.Όλος ο κόσμος κι ο ντουνιάς φοβερέμ' Αλή Πασά
                                                                       Σε προσκυνάει Βεζίρ’ αφέντη
                                                                       Ένα χωριό είναι η Δρόβιανη, φοβερέμ' Αλή Πασά,
                                                                       δεν προσκυνάει, Βεζίρ' αφέντη.
                                                                       Ο Πράτσικας σε πολεμάει, φοβερέμ' Αλή Πασά
                                                                       με όλο το χωριό του Βεζίρ αφέντη
                                                                       Τη Δρόβιανη δεν την πουλώ, φοβερέμ' Αλή Πασά
                                                                       τσιφλίκι δεν την κάνω Βεζίρ αφέντη
                                                                       Τον Πράτσικα τον πιάσανε  φοβερέμ' Αλή Πασά
                                                                       Στη φυλακή τον πάνε  Βεζίρ' αφέντη
                                                                       Τα κόκαλα του σπάσανε φοβερέμ' Αλή Πασά
                                                                       Και γνώμη δεν αλλάζει  Βεζίρ' αφέντη.

Το ποίημα περιγράφει με ολίγα λόγια τη γενναία στάση που κράτησε ο Ι. Πράτσικας μπροστά στους απάνθρωπους  βασανισμούς που του έγιναν στα μπουντρούμια του Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Ο Ι. Πράτσικας δεν υπέγραψε για να γίνει η Δρόβιανη τσιφλίκι, αν και ήξερε το τέλος του. Οι στίχοι αυτοί αποτελούν σήμερα το φόρο τιμής των Δροβιανιτών, στον πρώτο Δροβιανίτη εθνομάρτυρα.
Αν κάποιοι σήμερα ρωτούνε: «Πού οφείλεται η θαυμαστή πρόοδος της Δρόβιανης και, πώς κατόρθωσε αυτό το χωριό, διαφορετικά από τ’ άλλα χωριά της γύρω περιοχής, να φτάσει τους δυο τελευταίους αιώνες στο απόγειο της δόξας του;» η απάντηση θα ήταν: Ένας από τους βασικούς παράγοντες ήταν η ελευθερία ως αίσθημα που γεννήθηκε στις ψυχές των Δροβιανιτών, μετά τη σθεναρή στάση του Ι. Πράτσικα έναντι του Αλή Πασά. Αίσθημα το οποίο άνοιξε διάπλατα τους δρόμους της προόδου των Δροβιανιτών και της ανάπτυξης της Δρόβιανης.