Τοποθεσία
Τοποθεσία
Η Δρόβιανη είναι ελληνική κωμόπολη της Ηπείρου, η οποία από το 1920 υπήχθη εντός της αλβανικής επικράτειας. Το γεωγραφικό της στίγμα (στο λόφο του Αϊ Δημήτρη) είναι: φ=390 53’ 22,58’’ N, λ=200 13’ 3’’ E και υψόμετρο 439 μ. Σήμερα, μαζί με άλλες 15 κοινότητες εντάσσεται στη Δημοτική Ενότητα Μεσοποτάμου (Δρόβιανη, Κρόγγι, Βελιάχοβο, Λύβηνα, Βραϊλάτι, Σιρακάτι, Γαρδικάκι, Κώσταρι, Μαραφέντη, Αρδάσοβα, Κρανιά, Μεσοπόταμο, Μπίστρισσα, Πετσά, Μουζίνα) του καλλικρατικού Δήμου Φοινικαίων που αποτελείται από 58 Κοινότητες, εκ των οποίων οι 48 είναι ελληνόφωνες, οι 5 αλβανόφωνες και υπόλοιπες 5 είναι με μεικτό πληθυσμό. Ο Δήμος Φοινικαίων με τη σειρά του ανήκει στο νομό Αγίων Σαράντα της ευρύτερης Περιφέρειας του Αυλώνα.
Περιγραφή. Είναι χτισμένη σ’ ένα οροπέδιο με ευρύ ορίζοντα, στις ανατολικές πλαγιές του όρους Δρυάνος ή Ντριάνος, η κορυφογραμμή του οποίου οριοθετεί τα φυσικά σύνορα της Δρόβιανης με τα χωριά της περιοχής της Δρόπολης του νομού Αργυροκάστρου.
Η Δρόβιανη βρίσκεται μεταξύ των περιοχών της Δρόπολης και του Βούρκου. Συνορεύει με τα παρακάτω χωριά: Από Β-ΒΑ και Α με την Μουζίνα, τους Γεωργουτσάτες, τους Ζερβάτες, τους Μπουλιαράτες, τη Βόδριστα και του Κρα. Από ΝΑ και Ν με την Πάνω και Κάτω Λεσινίτσα και το Γιαννιτσάτι κι απ’ τα ΝΔ και τα Δ με τους Λουψάτες, την Αβαρίτσα, τη Λύβηνα και το Βελιάχοβο, ενώ από τα ΒΔ με τους Κρόγγους. Τα χωριά από Γεωργουτσάτες, Ζερβάτες, Μπουλιαράτες, Βόδριστα και Κρα, διοικητικά ανήκουν στο νομό Αργυροκάστρου, ενώ όλα τα άλλα, στους νομούς Αγίων Σαράντα και Δελβίνου. Απέχει από τους Αγίους Σαράντα 25 χμ, από το Δέλβινο 27χμ. και από την Κακαβιά (ελληνοαλβανική μεθόριος) 27 χμ. Από τον κεντρικό αυτοκινητόδρομο (εθνικό αλβανικό οδικό δίκτυο), η Δρόβιανη έχει απόσταση 7 χμ. (ΝΑ, θέση Καστανιά). Σήμερα ο υπάρχων χωμάτινος αυτοκινητόδρομος από τη θέση Καστανιά προς το χωριό είναι βατός για τα Ι.Χ. αυτοκίνητα.
Η Δρόβιανη, όσον αφορά τις γεωμορφολογικές συνθήκες, είναι προνομιούχο χωριό. Τα βουνά που απλώνονται από τα ΒΑ και τα Β του χωριού, είναι το τελευταίο νότιο τμήμα των Ακροκεραυνίων κι έχουν τις τοπικές τους ονομασίες όπως: Χιλιομόδι (1.180 μ.), Λουριά, Ντριάνος, Μαραντόραχη. Η οροσειρά αυτή έχει μεγάλη κλίση εδάφους, είναι σχεδόν γυμνή από πράσινο και κεκαλυμμένη με διαβρωσιγενή πετρώματα. Αντιθέτως, τα βουνά προς Κρα, Λεσινίτσα, Γιαννιτσάτι, Λουψάτι, είναι όλα δασωμένα, με έντονη βλάστηση, που εκτείνεται με ζώνες, βάσει το υψόμετρο των βουνών, κι αρχίζει με αειθαλή και τελειώνει με το μερόδρυ (ημερόδεντρο -ένα είδος δρυός) το πιο χαρακτηριστικό δέντρο που φύεται στα βουνά γύρω από τη Δρόβιανη. Το ψηλότερο βουνό σ’ αυτή την περιοχή είναι το Κακό (1.295 μ.).
Ένα δεύτερο στεφάνι από λόφους και λοφίσκους, στους πρόποδες των βουνών, που αφήνουν ανάμεσά τους, ένα άνοιγμα στο χώρο που καλύπτει το ίδιο το χωριό με τους πολλούς «μαχαλάδες» του, χωρισμένους μεταξύ τους με μικρές εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης, με λάκκους που ξεκινούν από τα ανατολικά με ροή προς τα δυτικά κι ο λοφίσκος του Αϊ-Δημήτρη που υψώνει το ανάστημά του, ανάμεσα στην Πάνω και την Κάτω Δρόβιανη, κάνουν το ανάγλυφο του χωριού πολύ χαρακτηριστικό. Περισσότερες πληροφορίες για την τοποθεσία, την οριοθέτηση και το γεωγραφικό ανάγλυφο της Δρόβιανης θα βρείτε στη βιβλιογραφία που αναφέρεται κάτωθι καθώς και στο φωτογραφικό άλμπουμ της ιστοσελίδας.
Πηγές.
• Νικ. Γ. Μυστακίδης, Πραγματεία σύντομος αρχαιολογική και ιστορική περί Δρόβιανης, εισαγωγή-επιμέλεια Χρήστου Αθ. Μούλια, Πάτρα, 1997.
• Βασίλειος Μπαράς, Το Δέλβινο της Βορείου Ηπείρου και η γύρω περιοχές του, Β’ έκδοση, εκδόσεις Ελίκρανον, Αθήνα, 2010.
• Ηλίας Σταύρου, Το Χρονικό της Δρόβιανης, έκδοση της εφημερίδας «Ο Παλμός της Λεσινίτσας», Αθήνα, 1998.
• Βάσος Κορώσης, Μελέτες για τη Δρόβιανη, Αθήνα, 2004
• Κυριάκος Α. Δρόσος, Το γενεαλογικό δέντρο της Δρόβιανης, Πάτρα, 2014